Welkom op mijn weblog.

---

Op 7 april 2009 is bij mij de diagnose ziekte van Kahler gesteld. Het vreemde van alles is dat ik nooit klachten heb gehad. In februari gingen we naar de wintersport, met griepverschijnselen vertrok ik uit Nederland.

Bij aankomst in ons gehuurde Chalet (voor het 4e jaar) vond onze verhuurster dat ik er slecht (wit) uitzag.
Ook haar man beaamde dat. Bezorgd als zij was kwam ze elke dag even kijken en heeft de dokter aan huis laten komen.  Die gaf me wat tegen de griep, de rekening zouden we t.z.t. bij zijn praktijk betalen.

Donderdag’s zijn wij naar hem toegegaan en ik wilde dat hij naar mijn longen zou luisteren omdat mijn ribbenkast van achteren dusdanig zeer deed dat ik bijna niet meer kon ademen. Hij vroeg aan mij of ik altijd zo wit zag en keek vervolgens in mijn oogleden en nam daarna wat bloed af. Ernstig verontrust meldde hij dat hij het liefst onmiddellijk een bloed transfusie zou willen laten toedienen in het ziekenhuis vanwege een ernstig lage HB waarde van 4.5 hij was uitermate bezorgd en probeerde ons de ernst van de situatie duidelijk te maken dat met een dergelijk laag HB gehalte er meer aan de hand is en dat dit zo snel mogelijk uitgezocht moest worden.

Na telefonisch overleg met mijn huisarts is de transfusie niet doorgegaan en is ’s-maandags  in Nederland mijn bloed weer gemeten, het bleek inderdaad veel te laag te zijn. Er is daarna een afspraak gemaakt bij de internist en toen kwamen de onderzoeken. Eerst poliklinisch en toen een week opname.

Uiteindelijk krijg je dan een uitslag waar je totaal niet aan zit te denken. Je hebt nooit klachten, een beetje moe, maar ja met een HB van 4,5 en moeder van twee lieve kinderen, echtgenote, een hardwerkende parttimer, sportster en huisvrouw, dan ben je wel eens een beetje moe ja. En dan sta je aan het begin van een nieuw leven, 47 jaar jong met een leven vol onzekerheden, angst, boosheid, onbegrip, afscheid nemen van je onbevangenheid, leren omgaan met beperkingen en vooral niet te ver vooruit kijken.

Positiviteit is altijd mijn grote kracht geweest dus daar probeer ik nu alles uit te halen. Weliswaar met z’n ups en downs maar toch. Maar samen met Herbert, die mijn grote steun en toeverlaat is, mijn lieve meiden, familie, vrienden, kennissen, collega’s (ook die van Herbert zijn werk), het medische team van het Ikazia, Daniël den Hoed en het UMC Utrecht ga ik deze ziekte te lijf. In mijn dagboek kunnen jullie de ontwikkelingen volgen.